13 Comments

  1. Nilesh Raibole
    2/17/2011
    Reply

    Its realy very great. thanks.
    woud you please so any Poetry written by narayan waman tilak?

  2. ashish
    7/15/2011
    Reply

    narayan wamanrao tilak he was introduced christ using bhajans & kirtan & he share the gospel to unreached people , we have learn his life how to share gospal to unreached people.. & proclaim the Gods word in unbeliver ………….

  3. Shrikant Deshpande
    12/19/2012
    Reply

    Please send me lyrics / text of poem Kshano kshani pade uthe paribale, a poem of Narayan Waman Tilak.

  4. Vaishali patil
    12/24/2012
    Reply

    Its great to read about N.V.TILAK and his wife ‘s dedication and service towards God in that era. The very strong point of his service for Christ was that his himself wrote the poems and bhagans in marathi which obviously touched the local peoples. He is the best example for us.

  5. yogesh
    3/12/2014
    Reply

    kshano kshani pade pari udhi bale hi kavita post karu shakata ka?

  6. VINCENT JAIWANT
    8/2/2014
    Reply

    Narayan Waman Tilak was a great example of believer and follower of GOD JESUS CHRIST he took 2 years to accept JESUS that means it was not an emotional decision but the divine calling of God.

  7. parag
    12/15/2014
    Reply

    Pls. Send me poem KSHANO- KSHANI PADE .. PLS. PLS. Send me this poem ..

  8. parag
    12/15/2014
    Reply

    My email- rupa5597@gmail.com

    Pls.send me poem kshanokshani pade uthe hi poem pls. Pls. Mala mail kara.

    • Satish Gurav
      6/7/2015
      Reply

      क्षणोक्षणी पडे, उठे, परि बळे, उडे बापडी,
      चुके पथहि, येउनी स्तिमित दृष्टिला झापडी.
      किती घळघळा गळे रुधिर कोमलांगातुनी,
      तशीच निजकोटरा परत पातली पक्षिणी.

      म्हणे निजशिशूंप्रती, अधिक बोलवेना मला,
      तुम्हांस अजि अंतीचा कवळ एक मी आणला,
      करा मधुर हा! चला, भरविते तुम्हा एकदा,
      करी जतन यापुढे प्रभु पिता अनाथां सदा!

      अहा! मधुर गाउनी रमविले सकाळी जना,
      कृतघ्न मज मारतील नच ही मनी कल्पना,
      तुम्हांस्तव मुखी सुखे धरुन घांस झाडावरी
      क्षणैक बसले तो शिरे बाण माझ्या उरीं

      निघुन नरजातिला रमविण्यांत गेले वय,
      म्हणून वधिले मला! किती दया! कसा हा नय!
      उदार बहु शूर हा नर खरोखरी जाहला
      वधुनी मज पाखरा निरपराध की दुर्बला!

      म्हणाल, भुलली जगा, विसरली प्रियां लेकरां
      म्हणून अतिसंकटे उडत पातले मी घरा,
      नसे लवहि उष्णता, नच कुशीत माझ्या शिरा,
      स्मरा मजबरोबरी परि दयाघना खरा.

      असो, रुधिर वाहुनी नच भिजो सुशय्या तरी
      म्हणून तरुच्या तळी निजलि ती द्विजा भूवरी.
      जिवंत बहु बोलकें किति सुरम्य ते उत्पल,
      नरे धरुन नाशिले, खचित थोर बुध्दिबल.

      मातीत ते पसरिले अतिरम्य पंख,
      केले वरी उदर पांडुर निष्कलंक,
      चंचू तशीच उघडी पद लांबवीले,
      निष्प्राण देह पडला! श्रमही निमाले!

      – ना.वा.टिळक

  9. sandeep gunjal
    3/24/2015
    Reply

    please send me khanokshani pade uthe tari pade poem ..please

  10. sandeep gunjal
    3/24/2015
    Reply

    please send me poem lyrics kshanokshani pade uthe tari pade

  11. Usha Rainer
    5/4/2015
    Reply

    Praise God, The Lord Jesus Christ for His love for His people. I came to know
    Christ from Hindu background. He is my God and my Lord.

  12. Satish Gurav
    6/7/2015
    Reply

    क्षणोक्षणी पडे, उठे, परि बळे, उडे बापडी,
    चुके पथहि, येउनी स्तिमित दृष्टिला झापडी.
    किती घळघळा गळे रुधिर कोमलांगातुनी,
    तशीच निजकोटरा परत पातली पक्षिणी.

    म्हणे निजशिशूंप्रती, अधिक बोलवेना मला,
    तुम्हांस अजि अंतीचा कवळ एक मी आणला,
    करा मधुर हा! चला, भरविते तुम्हा एकदा,
    करी जतन यापुढे प्रभु पिता अनाथां सदा!

    अहा! मधुर गाउनी रमविले सकाळी जना,
    कृतघ्न मज मारतील नच ही मनी कल्पना,
    तुम्हांस्तव मुखी सुखे धरुन घांस झाडावरी
    क्षणैक बसले तो शिरे बाण माझ्या उरीं

    निघुन नरजातिला रमविण्यांत गेले वय,
    म्हणून वधिले मला! किती दया! कसा हा नय!
    उदार बहु शूर हा नर खरोखरी जाहला
    वधुनी मज पाखरा निरपराध की दुर्बला!

    म्हणाल, भुलली जगा, विसरली प्रियां लेकरां
    म्हणून अतिसंकटे उडत पातले मी घरा,
    नसे लवहि उष्णता, नच कुशीत माझ्या शिरा,
    स्मरा मजबरोबरी परि दयाघना खरा.

    असो, रुधिर वाहुनी नच भिजो सुशय्या तरी
    म्हणून तरुच्या तळी निजलि ती द्विजा भूवरी.
    जिवंत बहु बोलकें किति सुरम्य ते उत्पल,
    नरे धरुन नाशिले, खचित थोर बुध्दिबल.

    मातीत ते पसरिले अतिरम्य पंख,
    केले वरी उदर पांडुर निष्कलंक,
    चंचू तशीच उघडी पद लांबवीले,
    निष्प्राण देह पडला! श्रमही निमाले!

    – ना.वा.टिळक

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *